piątek, 18 lutego 2011

Klasycznie

To, co stworzyła Madeleine Vionnet, jest tak fascynujące, że trudno mi porzucić temat jej twórczości. Suknia, którą chcę dziś pokazać nawet, jeśli odwołuje się do już wspominanych ostatnio motywów – kultury antycznej Grecji, wzoru „ukazującego się” w negatywie – to wciąż jest interesująca.
Pochodzi ona z kolekcji zimowej, z 1925 roku i znakomicie reprezentuje modną wówczas sylwetkę. Formy, które pojawiają się „w negatywie” i przyciągają wzrok do obniżonej talii naśladują swoim kształtem kapitele charakterystyczne dla jońskiego porządku. Użyte zaś przez projektantkę frędzle przywołują żłobkowania kolumny. Żeby jednak nie zamęczać czytelników samą Vionnet i jednocześnie przypomnieć, że nie tylko ona w pierwszych dziesięcioleciach XX wieku nawiązywała do starożytnej Grecji, proponuję przyjrzeć się też innemu projektantowi, Mariano Fortuny'emu (1871 – 1849). Jego suknie Delphos zapinane na delikatne, przejrzyste, kryształowe guziczki, są rozpoznawalne niemal od razu. Ich nazwa związana jest z rzeźbą Woźnica z Delft (I poł. V w. p.n.e.; Muzeum Delfickie).


Do tej pory nie jest w pełni wiadome, w jaki sposób projektant „plisował” używane przez siebie jedwabie. Także ich barwienie było skomplikowanym procesem. Pewne za to jest, że tworzone przez niego suknie były obiektem pożądania wyzwolonych, śmiałych kobiet, zwłaszcza w latach 20- tych.
Klamrą spinającą tych projektantów (innych także, np. P. Poiret) była postać Isadory Duncan, legendarnej tancerki. W swoim tańcu odwoływała się do naturalności, swobody i nieskrępowania.Objawiało się to nie tylko w jej ruchach, ale i ubiorze, którego forma zaczerpnięta została ze starożytnych chitonów czy peplosów. Jasne jest, więc to, że gorset bądź inne usztywnienia były zbędne. Gwarantowana dzięki temu swoboda ruchów zaczęła być z czasem dostępna nie tylko tancerkom na scenie, ale i zwykłym kobietom w codziennym życiu. Przyczyniali się do tego między innymi wspominani wyżej projektanci. Warto o nich pamiętać.

Źródła ilustracji:
Katalog wystawy Madeline Vionnet, red. Pamela Goblin, wyd. Rizzoli, 2009
www.metmuseum.org
http://pl.wikipedia.org
http://commons.wikimedia.org

1 komentarz: